De (Herr)mannetjes in Afrika

De weg naar Luderitz

Vandaag maken we de lange rit naar het Duitse havenplaatsje Lüderitz. We besluiten de toeristische route te kiezen. Deze zal ons over allerlei gravelwegen in erbarmelijke omstandigheden uiteindelijk in Lüderitz moeten brengen. De route brengt ons door woestenij zover het oogt reikt en nog veel verder. We komen uren lang geen auto’s tegen.

We rijden voor een deel van de route langs de oranjerivier, maar ook door de bergen over smalle bergweggetjes. Uiteindelijk besluiten we de banden van de auto wat leeg te laten lopen voor meer grip. Leeglopen gaat helaas een stuk makkelijker dan met de voetpomp de boel weer aan te vullen…

Ook interessant, we moeten langs het Sperrgebiet, zoals de Duitsers het aan het begin van de 20^e eeuw genoemd hebben. Dit gebied is verboden terrein vanwege de diamantwinning. De Lonely Planet reisgids raadt ten zeerste af dit gebied te betreden ‘or you will be prosecuted (or worse)’. Uiteraard mogen wij wel gewoon over de weg eromheen rijden.

We zien afgegraven bergen en zelfs een diamantstadje. Dit stadje bestaat uit een blok moderne woonhuizen (midden in de woestenij!), een krottenwijkje, wat voorzieningen en lijkt eigendom te zijn van een groot bedrijf of de Namibische overheid.  Hoewel Namibië geen Sierra Leone is als het om de diamantwinning gaat, geeft dit plaatsje toch een naar beeld.

In de Lodge (wat een luxe en weelde!) ontmoeten we een Nederlands stel waarmee we ’s avonds uit eten gaan. Na de springbok hebben we nu ook gemsbok (Onyx) gegeten, wederom erg lekker en erg veel. Je zou niet zeggen dat er een voedseltekort in Afrika is.

This entry was posted on Monday, September 14th, 2009 at 14:52 and is filed under Vanuit Namibie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.