De (Herr)mannetjes in Afrika

Archive for the ‘Vanuit Nederland’ Category

Weer terug in Nederland

We zijn weer terug in Nederland. De vlucht is goed verlopen en de wasmachine draait weer op volle toeren. Na 4 weken is het toch wel weer fijn om thuis te zijn. Helaas is bijkomen geen optie, beide Herrmannetjes mogen maandag weer aan de slag.

We kunnen wel terugkijken op een geweldige vakantie. Namibië, maar ook Botswana en Zuid-Afrika zijn prachtige landen. Dierentuin dieren in het wild meemaken is erg bijzonder, maar zeker niet het enige wat deze landen te bieden hebben. Het rondtrekken met een auto geeft je enorm veel vrijheid. We hebben uiteindelijk 7500 km afgelegd in 26 dagen tijd. Je wordt het af en toe zat, maar het was de moeite meer dan waard. Hier en daar kwamen al complimenten binnen over de foto’s, maar het wordt in deze landen je als fotograaf ook niet erg moeilijk gemaakt…

De komende dagen zal Frank nog alle foto’s gaan selecteren, verwerken, bewerken en proberen te publiceren. Voor nu zijn de wat vlug bewerkte foto’s op deze blog ook weer up-to-date. We kwamen er gisteren achter dat een aantal foto’s van Luderitz mistten, die staan er nu ook tussen.

Dank voor het lezen en alle reacties!

Gezandstraald door de duinen

Vandaag worden de mietjes van de mannen gescheiden. We gaan onder begeleiding van een instructeur de duinen in. Op grote mannen quads dan wel te verstaan. De 250cc quads halen een topsnelheid van 80 km/u en dat is érg hard als je een zandduin afraast!

Uiteraard beginnen we met het uitzoeken van een helm. Een bekend probleem voor Frank. Waar ze op de kartbaan in Nederland nog maatje (letterlijk) ‘mega groot’ voor ‘m hadden, moet hij het hier met XL doen. Uiteindelijk komt er een potje tevoorschijn. Goed, het is niet charmant, maar we kwamen niet om vrouwen te versieren. Bijkomend nadeel van een potje: zandhappen!

De duinen hier zijn niet vergelijkbaar met de duinenpartij in Nederland. Het gaat om een uitgestrekt, woestijnachtig gebied. De quads rijden moeiteloos tientallen meters duin op om vervolgens vertikaal weer naar beneden te scheuren. Al driftend de bocht door beseffen we ons hoe Colin McRae’s leven geweest moet zijn.

Dat er ook gevaren aan verbonden zijn werd tegen het einde pijnlijk duidelijk. Frank raakte vol gas in de vijfde versnelling een iets te zacht zandheuveltje met twee wielen waarop hij met quad en al gelanceerd werd. Niet alleen resulteerde dit in een gezandstraald uiterlijk, tevens leverde dit zijn derde bijna-dood-ervaring op.

Na alle ledematen gecontroleerd te hebben bleek de schade beperkt te zijn tot het volgende lijstje:

• Pijnlijke pols
• Opgezette knie
• Wond op de knie
• Bloedend voorhoofd
• Hoofdpijn
• Algehele stijfheid en pijntjes

Een purple heart is hier wel op zijn plaats. De quad zelf was ook her en der wat verbogen, maar dat blijk je ook weer gewoon recht te kunnen buigen (inclusief het stuur). Het was het allemaal waard!

Deze middag brengen we door in het stadje. Onder andere in een internet cafe, de supermarkt en wat andere winkeltjes.

De sossusvlei van dichtbij

De ochtend verloopt niet erg soepel. We moeten niet alleen 20 minuten kruipend rijden om de camping af te komen (alleen gaaf als je géén haast hebt), ook moeten we nog tientallen kilometers rijden voordat we bij de ingang van Sossusvlei aankomen. Om kwart voor 7 staan we uiteindelijk voor de poort, die om 7 uur open gaat. Vervolgens dient iedereen een vergunning te kopen om het park in te mogen. Daarvoor dient een uitgebreid formulier ingevuld te worden door een belangrijk uitziende meneer die lichtelijk analfabeet blijkt te zijn. De zon gaat ondertussen steeds hoger aan de hemel staan.

Eenmaal in het park dien je nog 50 kilometer te rijden (waaronder een stuk door het zand) om bij de juiste duinen aan te komen. Al het gestress verdwijnt als zand door de wind zodra de prachtverlichte, knalrode duinen in zicht komen.

Je kunt enkele duinen ook beklimmen. Je struikelt daarbij wel continu over te dikke Duitsers met de conditie van een rokende Oktoberfestganger. Nadat we deze Duitse obstakels overwonnen hebben lopen we nog een stuk door over de Duitsloze duinen. Het is een zware, maar mooie klim. Helaas zien we het rode contrast in de duinen steeds verder verdwijnen doordat de zon hoger aan de hemel komt te staan.

We besluiten een kortere route naar beneden te nemen. Hoewel de meningen verdeeld zijn is met 7 kilo fotoapparatuur een zandduin afsprinten best effectief.  Vervolgens gaan we bij Sessriem nog even een bratwurst als ontbijt naar binnen werken en wat boodschapjes doen voor de braai van die avond.

Aangekomen bij de campsite maken we nog een (uitgestippelde) wandeling door de omgeving. We dachten de 1,2 kilometer wel even te doen, maar op de kaart stond niet aangegeven dat het om een rotsbeklimming ging. Het resulteerde uiteindelijk in een verbrande kop en twee open botbreuken (zo voelde het in ieder geval).

Nog 2 nachtjes slapen…

Jawel, de spanning stijgt steeds verder. Nog maar 2 nachtjes slapen voordat we naar Johannesburg vertrekken! Ik (Frank) ben zojuist begonnen met de koffer inpakken, dus de vakantiegevoelens komen eindelijk naar boven.

Om helemaal in de stemming te komen kun je hieronder op de play-knop (dat driehoekje ) klikken.

Nog 1,5 week te gaan!

Over anderhalve week (8 september) mogen we eindelijk genieten van een welverdiende vakantie. De mooiste foto’s en verhalen zullen op deze weblog verschijnen. Waarschijnlijk hebben we geen beschikking over een internetverbinding in Afrika, dus we zullen niet echt (vaak) nieuwe verhalen plaatsen.

Om dat goed te maken gaan we bij thuiskomst natuurlijk alles alsnog plaatsen. Dolletjes!