De (Herr)mannetjes in Afrika

Archive for the ‘Vanuit Namibie’ Category

De Colin McRaetjes

Half 6 gaat de wekker weer. We vouwen de tent in het donker op en rijden terug naar de Canyon voor een snelle plaat bij zonsopgang. De Canyon kleurt om 7 uur eindelijk mooi rood zodat we wat gevoelige plaatjes kunnen schieten.

We slagen er eindelijk weer eens in om een SMS-spot te vinden.

Na een ijskoude douche vervolgen we onze weg naar Ai-Ais, een andere ingang van de Canyon waar heerlijk gebadderd kan worden in een warmte-bron. De gravelweg er naar toe biedt genoeg mogelijkheden voor enkele Colin McRaetjes. Hij liet het leven bij een helikoptervlucht, wij zijn dan ook bang voor de terugvlucht (sorry mams).

In Ai-Ais lopen we een stukje langs de bijna opgedroogde visrivier voor wat fotootjes. Na de lunch (cheeseburger met friet!) keren we terug naar onze eigen campsite.

Bij de voorbereiding voor de tocht naar Luderitz ontstaat nog een discussie. De kerk in Luderitz is ’s zomers geopend van 17:00-18:00 en ’s winters van 18:00-19:00.

Frank: “is het nu winter of zomer?”
Martin: “winter”
Frank: “het is toch herfst?”
Martin: “nee, lente.”
Frank: “oh, dan is het zomer.”

Op naar de Fish River Canyon

De afgelopen nacht besloot Frank – bij wijze van test – in de auto te slapen. Martin kroop wel het tentje in. Beide heren hebben prima geslapen, dus het lijkt een oplossing te zijn. Om half 6 ging de wekker weer. Na de nodige make-upjes vertrokken we om kwart over 6 richting de Fish River Canyon.

We maken een tussenstop in Keetmanshoop voor de boodschappen. Voor het eerst zien we wat terug van de Afrikaanse armoede. De zwerfkinderen staan in de rij om voor geld of brood op je auto te letten. Het is geen prettig stadje. Nadat de 110 liter tank gevuld is met benzine (allememagies veel),  gaan we weer op pad. Het asfalt laten we achter ons.

Voordat we Keetmanshoop binnen reden was er een speciaal kinderprogramma op de radio te horen. Er werd verteld dat er veel kinderarbeid is op de wereld, ook in Namibië, en dat deze vaak onzichtbaar blijft. In de grondwet van Namibië is opgenomen dat iedereen recht heeft op basisonderwijs. De overheid betaalt het onderwijs indien de ouders dat zelf niet kunnen.

Het is ons de afgelopen dagen al opgevallen dat op de radio veel over Namibië verteld wordt, hoe gaat het economisch, met het sterftecijfer etc. Jammer dat het ten koste gaat van de muziekminuten.

Hoe dichter we de Canyon naderen, hoe meer beesten er in zicht komen. Struisvogels, Onyx, Springbokken en zebra’s alom. Om kwart over 1 komen we aan op de camping. Deze camping lijkt wat minder rustig dan de vorige, er lopen namelijk overal bavianen rond. Angst voor mensen kennen ze niet. Goed op de spullen letten dus!

We besluiten een biertje te drinken en naar de Canyon te rijden. Na de benodigde sightseeing maken we de pasta ter plekke en wachten we op de zonsondergang. De Canyon zelf is zeer indrukwekkend. Het is de grootste na de Grand Canyon in de VS. De zonsondergang lijkt weinig toe te voegen, wellicht ook door de bewolking. We proberen het morgen bij zonsopgang nog eens…

Een rustige dag op de Kalahari

Op zich valt er prima te slapen in de tent, zeker als je moe bent. De ondergrond is wat hard, dus ’s ochtends vroeg wordt je met allerlei pijntjes wakker (noot van de redactie: Frank dus). Daarnaast wiebelt de auto lekker mee als de ander zich omdraait. De stevig dalende temperatuur helpt ook niet om het comfort te verhogen.

Wanneer je ’s ochtends de stoeltjes en tafel opzet wordt het leven weer mooi. Je ontbijtje naar binnen werken terwijl je uitkijkt over de Kalahari, waar de zon langzaamaan naar boven kruipt. Kwetterende vogeltjes maken dit melancholisch tafereel helemaal af.

Vandaag hebben we een rustige dag gehad. Eventjes boodschappen gedaan bij de Spar (35 km verderop) en wat gezwommen in het ijskoude zwembad van de lodge. Tevens hebben we onze eerste Braai (Zuid-Afrikaanse BBQ) genoten. Met wat stenen, een rooster, vlees en droog hout heb je alle basis ingrediënten bij de hand. Voor dit soort momenten kom je naar Afrika!

Het avontuur begint

Het eerste avontuur begint bij de auto verhuur. Reisbureau Namibie Online heeft ons verteld dat er extra kosten bij de autohuur komen kijken (onder andere voor een tweede bestuurder). Zij zijn daarbij vergeten te vermelden dat dit bedrag oploopt tot meer dan 700 euro. Dat leek geen relevante informatie. Ondanks diverse telefoontjes hebben we toch moeten lappen. Jammer.

In Namibië rijdt men links. Gelukkig voor ons zijn wij wel gewend om op de linkerbaan te rijden. De versnellingspook en richtingaanwijzers zitten alleen wel aan de verkeerde kant. Alles went uiteindelijk. We hebben een vrij nieuwe (12.444 km op de teller) wagen meegekregen die prima rijdt. Traag, maar gestaag. Waar de immense omgeving in het begin nog indruk maakt wordt het al snel eentonig. We hebben er dan ook onbewust voor gekozen om 80km om te rijden via een gravelweg (jaja, de kaart was onduidelijk!).

Een geluk bij een ongeluk, langs de gravelweg hebben we wel aardig wat beesten gezien. Springbokken, de befaamde Namibiaanse Woestijneekhoorn (?), Onyx en een struisvogel.

Aangekomen bij de eerste campsite op de Kalahari blijkt dit een lodge te zijn gevuld met een buslading Duitsers. Daarbij zijn drie campsites. Een campsite is in Namibië een afgelegen, klein stenen gebouwtje met daarin een WC, douche en een kraan. Tevens is er een stopcontact om de apparatuur weer aan de prik te kunnen hangen.

We konden nog net mee met onze eerste safari. We zijn de Kalahari over gegaan (inclusief Duitstalige toelichting) en hebben daar bovengenoemde beesten van dichterbij kunnen fotograferen en bekijken (in die volgorde). Tevens hebben we zebra’s en gnoes kunnen aanschouwen. Het tafereel eindigde bij zonsondergang met een Tafel biertje op de top van één van de befaamde rode zandheuvels.

Na bij de lodge gegeten te hebben, moesten we in het donker nog terug naar de campsite lopen. Leuk al die oplichtende oogjes wanneer je de zaklantaarn in de rondte schijnt!

Live vanuit Windhoek

3 uur nadat we in slaap zijn gevallen gaan drie wekkers. Het zondagochtend gevoel komt boven drijven: ‘had ik nu maar nee gezegd tegen dat laatste biertje..’. Helaas was dit keer niet bier, maar een chronisch slaapgebrek de oorzaak van de fysieke en geestelijke marteling die we moesten doorstaan. De taxi kwam mooi op tijd, de rest verliep meer in Afrikaanse stijl.

Een half uurtje wachten bij de incheckbalie, een half uurtje wachten bij de paspoort controle, een kwartiertje wachten bij de gate, een half uurtje wachten in de bus naar het vliegtuig en vervolgens een uur in een bus (zonder zitplaatsen) staan wachten naast het vliegtuig. Het vliegtuig was namelijk nog niet opgeruimd, nog niet gevuld met voedsel en nog niet volgetankt. Dat hadden ze blijkbaar bij de gate nog niet te horen gekregen dus stonden we op het platform te wachten. Het resulteerde in 3 kwartier vertraging.

De ietwat gedateerde Boeing 737-200 heeft ons naar Windhoek gebracht waar we opgewacht werden door iemand van het auto verhuur bedrijf om ons te brengen naar onze slaapplaats. De eerste bavianen hebben we al langs de (snel!)weg zien lopen. Dat is zo een ‘o ja, dat kan in dit land’ moment, erg mooi!

Windhoek is de hoofdstad van Namibië. Met 200.000 inwoners is het voor ons begrip een klein stadje, maar de chaos op de weg compenseert dat ruimschoots. Het is wel allemaal ruimer opgezet dan ‘onze’ steden. Opvallende eerste conclusie: zo kennen we Afrika niet van tv…met hamburgertenten, Diesel kleding en BMW’s.

Morgen halen we de huurauto en kan het avontuur echt beginnen!

PS. het eerste ‘ruwe’ fotomateriaal staat op de fotopagina (zie navigatie bovenin).