De (Herr)mannetjes in Afrika

Archive for the ‘Vanuit Namibie’ Category

Terug naar de Kalahari

15 kilometer voor de grens met Botswana overnachten we vandaag nog op de Kalahari. De rit is zo een 230 kilometer, maar we besluiten een ommetje te maken. We willen langs bij een dierenopvang waar voornamelijk cheeta’s gehouden worden. Deze opvang staat niet op de kaart en wordt alleen kort in de Lonely Planet gids genoemd. Frank zag de enorme omweg dan ook niet zitten, maar had ook geen beter alternatief…

Uiteindelijk weten we de opvang te vinden maar lijkt het alleen een relatief klein wit gebouw te zijn met een groot dicht hek er omheen. We kunnen geen contact krijgen. We rijden dus maar weer weg. De uiteindelijke rit heeft zo een 500 kilometers geduurd, maar we zijn uiteindelijk goed terecht gekomen.

Op de camping hebben we nog wel een nieuw beest aan de ‘gezien’ lijst toe kunnen voegen: de reuze sprinkhaan. Deze 10 centimeter grote sprinkhaan hield ons gezelschap in de wc/douche ruimte, samen met een hoop andere 6 en 8 potige monsters. Aan de ‘gegeten’ lijst moeten deze nog toegevoegd worden.

Een dagje Windhoek

Vandaag hoefden we maar 230 kilometer af te leggen richting Windhoek. Oftewel nog geen 3,5 Den Haag-Utrechtjes (daar rekenen we tegenwoordig in). We waren dan ook al om half 11 in de guest house. Het links rijden in de stad gaat tegenwoordig ook een stuk soepeler, ondanks de chaotische rijstijl van vele Namibiërs.

We hebben vandaag souveniers ingeslagen voor iedereen die dit niet leest, geld gepind, Botswaans geld ingeslagen en wat andere huishoudelijke bezigheden gebezigd. Het springbokje en de struisvogel hebben ook weer prima gesmaakt. Uiteraard zijn we ook online weer actief geweest om up-to-date te blijven. Een rustig dagje dus.

Morgen vertrekken we richting de grens van Botswana. Vlak voor de grens overnachten we nog.

Overigens willen we iedereen bedanken voor de reacties. We lezen alles, we hebben alleen niet altijd de tijd/mogelijkheden om overal op te reageren. Verder kregen we wat ongeruste smsjes over de toestand van Frank. Bij deze dus: het gaat prima. Vandaag glibberden de biertjes er weer als vanouds in. We moeten tenslotte hier wel een Afrikaans ‘eiwitbuikje’ kweken.

Vergeet overigens ook niet de nieuwe foto’s te bekijken op de fotopagina!

Klassieke onweer

We zeggen meneer de leeuw definitief gedag en vertrekken vandaag naar Waterberg plateau. Een nationaal park (met camping) waar nog wat uniek wild te vinden zou moeten zijn. Je kunt er vooral prima wandelen. Voor ons is Waterberg plateau vooral een tussenstop voor de reis naar Windhoek.

Aangekomen bij Waterberg plateau gaat Martin een wandeling maken en blijft Frank bij de auto. Hij voelt zich niet helemaal ok en het lijkt achteraf gezien een simpele uitdroging te zijn. Mochten we er naast zitten dan komt het volgende bericht vanuit het Windhoek ziekenhuis.

Terwijl we staan te koken begint het ineens toch wel erg snel donker te worden. Dat de zon snel onder gaat in Namibië weten we, maar dit was iets té snel. We waren al vergeten hoe regen aanvoelt, maar we zijn er ondertussen wel weer aan herinnerd.

Op het moment van schrijven is het al een uur lang aan het stortregenen en wordt de lucht regelmatig verlicht door onweerflitsen. De autoradio speelt klassieke muziek om het geheel af te maken. Een spectaculair schouwspel zo tussen de bergen!

Latere toevoeging: uiteindelijk heeft het de hele nacht geregend en hebben zowel Frank als Martin in de auto geslapen. De tent uitklappen met dit weer leek ons niet handig…

Etosha

Van 21 tot en met 24 september verbleven we op drie verschillende campings in Etosha. Etosha is één van de grootste en beest-dicht-bevolkste parken van Afrika. De grote 5 zijn hier te vinden tesamen met nog vele andere zoogdieren, gevogelte en reptielen. Het bijzondere aan het park is dat je er met de 4×4 zelf doorheen kunt rijden. Je mag alleen op de gebaande wegen rijden en absoluut niet uit je auto komen. Voor je eigen veiligheid voornamelijk, maar ook voor de veiligheid en rust van de dieren.

De wegen leiden naar verschillende drinkplaatsen waar je de meeste kans van slagen hebt tot een ontmoeting met het dierenrijk. In tegenstelling tot eerdere ontmoetingen met dieren merken we al snel dat in Etosha de beesten wat meer aan de auto’s gewend zijn. Ze blijven argwanend maar komen opvallend dicht in de buurt van je auto.

Het park stikt, net als de rest van het land, van de springbokken en gemsbokken. Ook zijn er erg veel duikers te vinden. Onze eerste bijzondere ontmoeting is met drie giraffes. We komen bij een eindpunt aan waar we een kort rondje maken als Frank plotseling roept ‘Huh een giraffe?!’. Het enorme gevaarte staat 10 meter van onze auto vandaan. Niet veel later zien we ook zijn twee vriendjes.

Verdere bijzondere ontmoetingen hebben we gehad met nog veel meer giraffen, met olifanten (die we tot enkele meters konden naderen!) en erg in de verte de familie leeuw. Meneer en mevrouw de leeuw deden zich te goed aan een lapje zebra. Helaas was dit bijzondere tafereel te ver weg voor mooie foto’s. Ook hebben we een adelaar van een hapje mol zien smikkelen ende smullen.

Je mag na zonsondergang (en voor zonsopgang) het park niet meer in. Vanaf de verschillende campings zijn gelukkig wel plekken ingericht waar je rustig (en in stilte) naar een waterbron kunt kijken. ’s Avonds komen sommige beesten (zoals leeuwen) pas echt tot leven. Je moet af en toe geduldig zijn, maar soms levert het meerdere neushoorns, een olifant en enkele giraffen op.

Al met al is het erg speciaal om deze dierentuin dieren eens in hun natuurlijke habitat te mogen aanschouwen. Ze maken veel meer indruk en de angst waarin de dieren leven is veel beter voelbaar. Het is niet alleen het type dier, maar ook de hoeveelheid die indruk weet te maken. Bij sommige drinkplaatsen staat het vol met zebra’s, duikers, springbokken, giraffen en olifanten. Enig minpuntje is dat we helaas geen leeuwen in vol ornaat hebben mogen aanschouwen. Van vele andere toeristen begrepen we dat die toch wel regelmatig te zien zijn geweest.

Op naar Etosha

We beginnen met een status van de verwondingen. Martin heeft er een wespensteek bij, maar zijn hoofd is niet opgezwollen. Frank heeft nog steeds twee purple heart-waardige sneeën op zijn voorhoofd en de spieren doen ook nog erg pijn. De hoofdpijn is eindelijk weg!

Vandaag gaat de rit naar het nationale park Etosha. Hier kunnen we eindelijk de big five in het wild gaan zien.

Op de weg er naar toe komen we weer veel verkopers van ‘handcrafts’ tegen. Zij staan in vreemde klederdracht langs de weg te zwaaien voor aandacht en proberen je vervolgens stenen e.d. te verkopen. De krotten waar deze mensen in leven staan een stuk verderop in het landschap. Namibië is relatief rijk, maar er is ook nog genoeg armoede te vinden helaas.

Na onze gegevens (naam, adres, kentekenplaten, handtekening en wat ze nog meer bedenken) vijfmaal achter gelaten te hebben zijn we eindelijk veilig geregistreerd in Etosha. De inefficiënte bureaucratie viert hoogtijdagen in Namibië.

De Total Body Workout

Het is zondag, vertrekdag. De rit brengt ons naar de richting van Twyfelfontein waar we één nachtje kamperen. Bij het opstaan wordt het voor Frank al snel duidelijk dat hij gisteren een total body workout heeft ondergaan. Naast de hoofdpijn –die nog steeds niet helemaal over is- brengt iedere spier in zijn lijf een zeurende pijn voort.

Die uren in de sportschool zijn dus totaal overbodig mensen! Het is vele malen effectiever om met 80 km/u met je gezicht op het zand te klappen. Iedere spier in je lijf (inclusief je gezicht!) wordt uitgebreid getraind.

Onderweg bekijken we de Twyfelfontein en nog wat andere, niet noemenswaardige, sights. Een fontein is in het Afrikaans een waterbron. De bron is er niet meer, maar het is ooit een bron geweest waar vele dieren en Bosjesmannen op af kwamen. Deze Bosjesmannen hebben in het verleden wat krassen gemaakt in stenen. Hiervan zijn er nu zo een 2000 stuks zichtbaar. Wij hebben onder begeleiding van een gids een aantal rotstekeningen bekeken. Interessant, maar niet al te bijzonder verder.

Het eerste wat in deze regio opvalt: de verschrikkelijke, onverdraagzame, pest-pokke-takke-hitte! Het is hier 42 graden. Ondanks het droge klimaat gutst het lichaamsvocht van onze voorhoofden, eigenlijk voor het eerst sinds we in Afrika zijn. Tot nu toe is het prima uit te houden dankzij een koel briesje en de wat lagere temperatuur. Het lijkt er op dat we nu echt in de hitte terecht komen!

Mocht je nog van plan zijn naar Afrika te gaan dan hebben we nog een goede voedseltip/afrader: koop geen voorgesneden/voorgestampt/voorgekookt/ingeblikt/kant-en-klaar voedsel. De groente is smaakloos en drassig en de aardappelschijfjes (van McCain!) die we vandaag hadden zijn moeilijk te omschrijven. Het had de kleur van de groene derrie uit een gemiddelde neus, het vormsel van gebakken banaan waarvan de houdbaarheidsdatum enkele weken verstreken was en de smaak van…tja, alles behalve aardappel.

De maanlanding

Vandaag vertrekken we nog voor 7 uur richting Swakopmund. De snelste weg is zo een 380 km, maar wij gaan via een nationaal park waar we gisteren een vergunning voor gekocht hebben. We zien geen nieuwe dieren, maar we besluiten de dieren die we al zo vaak hebben gezien eens van dichterbij op de foto te zetten. Dat is aardig gelukt!

Ook zijn we nog langs het ‘Moon landscape’ gereden. Dit stuk landschap lijkt op, jawel, een maanlandschap. Geen/nauwelijks vegetatie en een hoop heuvels bestaande uit gesteente. Het ziet er grappig uit, de foto’s hebben nog wel wat bewerking nodig om er een echt maanlandschap van te maken.

Op de één of andere manier is er vandaag –na de vele McRaetjes- wel een klein laagje zand door het hele interieur van de auto verspreid. Ook de camera apparatuur en laptop moesten er aan geloven. Alles werkt nog wel…nóg wel.

Onze eerste indruk van Swakopmund was ‘jeetje, wat een rijkdom’. Ook voor Nederlandse begrippen toch wel grote huizen met moderne, Europese auto’s. Wederom staan om alle huizen grote hekken met schrikdraad. Toch lijkt het met de criminaliteit wel weer mee te vallen. Er zijn alleen ontzettend veel verkopers van beschilderde kastanjes. Zij begrijpen niet dat we na 7 verkopers afgepoeierd te hebben nog steeds niets van die bende willen hebben.

Verder is Swakopmund een leuk stadje. Het ligt direct aan zee (met enorme golven!) en het centrum bevat veel leuke winkeltjes. Tevens zijn er meerdere afhaal pizzeria’s, wat we nog niet eerder in Namibië gezien hadden. We zijn dus voor de pizza gegaan vanavond!

Op naar de Sossusvlei

Na weer volledig communicatief operationeel geweest te zijn in het internet café gaan we uit eten met twee Duitse dames. Deze nichtjes hebben familie in Windhoek wonen en vertelden ons toch ietwat verontrustende verhalen.  De afgelopen jaren zou de criminaliteit in Namibië enorm toegenomen zijn. Roofovervallen, carjackings en diefstal zijn aan de orde van de dag.

Ons was wel opgevallen dat de guest houses vaak omheind zijn en de guest house in Lüderitz had zelfs ’s nachts een bewaker klaar staan. Wij hebben zelf nog geen problemen ondervonden en zijn daarom ook nog niet echt angstig geweest. Volgens de dames moet je echt ’s avonds niet over straat lopen in Windhoek, iets wat wij wel gedaan hebben (wederom zonder problemen).

Zij vertelden dat ze vanuit de Spar gerend zijn naar de auto omdat ze het idee hadden dat meerdere mensen naar hun tassen zaten te kijken. Wij hebben dezelfde dag boodschappen gedaan, met de camera om de schouder en zijn gewoon zonder problemen terug gelopen naar het guest house.

Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden, we zullen dus wat meer op onze tellen gaan passen, maar niet ten kostte van de vrijheid. De meeste Namibiërs zijn tegen ons erg vriendelijk en geïnteresseerd. Overigens hoorden we vandaag op de radio nog wel een discussie over de toenemende criminaliteit. Het lijkt dus zeker wel te spelen.

Vandaag vertrekken we naar de Sossusvlei in de buurt van het plaatsje Sessriem. Het is de bedoeling dat we bij zonsopgang de rode zandduinen van Sossusvlei op de gevoelige plaat gaan zetten. Met het nummer ‘Jy is de son, jy is de see’ op de radio belooft het een mooie rit te worden.

De campsite ligt enorm afgelegen. We moeten 5 km over onbegaanbare weg en drooggevallen riviertjes ploeteren om er te komen. Op de campsite zijn meerdere wc’s, douches en een soort van burcht waar je windstil kunt braaien. Een prima plek dus. Daarnaast hebben we onze persoonlijke assistent die permanent (en eenzaam en verlaten) naast de campsite woont. Hij steekt het vuur aan voor warm water bij het douchen, doet je afwas en al het andere waar je ‘m bij nodig kan hebben. Handig!

Dolfijnen en een spookstad

We beginnen de dag met een boottocht langs de kust bij Lüderitz. De dolfijnen zwemmen mee met de boot, we komen zeehonden tegen op een rotsblok en eindigen bij pinguins op Halifax eiland. De pinguins hier leven in oude, verlaten huizen. Er woont niemand meer op het eiland, dus de pinguins hebben alle ruimte en rust om de huizen te betrekken.

Na de boottocht vertrekken we richting het nabij gelegen plaatsje ‘Kolmanskop’. Dit is een zogenoemde spookstad. Aan het begin van de 20^e eeuw is dit dorp ontstaan na de eerste vondsten van Diamanten. Het dorpje is uitgegroeid tot een complete gemeenschap met theater, casino, ziekenhuis, slager etcetera. Enkele jaren later waren de hoogtijdagen van de diamantwinning voorbij waardoor het dorpje verlaten werd.

Het dorpje is in deze staat achter gelaten en je kunt alle huizen van binnen en van buiten bekijken. Helaas is het nu wel een toeristische trekpleister (inclusief rondleidingen) waardoor het niet echt een spookstad is. Er staat nauwelijks meubilair of materiaal uit die tijd.

We gebruiken de rest van de middag om Lüderitz te verkennen en dit te typen in een internet café. Morgen gaat de reis weer verder naar Sessriem.

De weg naar Luderitz

Vandaag maken we de lange rit naar het Duitse havenplaatsje Lüderitz. We besluiten de toeristische route te kiezen. Deze zal ons over allerlei gravelwegen in erbarmelijke omstandigheden uiteindelijk in Lüderitz moeten brengen. De route brengt ons door woestenij zover het oogt reikt en nog veel verder. We komen uren lang geen auto’s tegen.

We rijden voor een deel van de route langs de oranjerivier, maar ook door de bergen over smalle bergweggetjes. Uiteindelijk besluiten we de banden van de auto wat leeg te laten lopen voor meer grip. Leeglopen gaat helaas een stuk makkelijker dan met de voetpomp de boel weer aan te vullen…

Ook interessant, we moeten langs het Sperrgebiet, zoals de Duitsers het aan het begin van de 20^e eeuw genoemd hebben. Dit gebied is verboden terrein vanwege de diamantwinning. De Lonely Planet reisgids raadt ten zeerste af dit gebied te betreden ‘or you will be prosecuted (or worse)’. Uiteraard mogen wij wel gewoon over de weg eromheen rijden.

We zien afgegraven bergen en zelfs een diamantstadje. Dit stadje bestaat uit een blok moderne woonhuizen (midden in de woestenij!), een krottenwijkje, wat voorzieningen en lijkt eigendom te zijn van een groot bedrijf of de Namibische overheid.  Hoewel Namibië geen Sierra Leone is als het om de diamantwinning gaat, geeft dit plaatsje toch een naar beeld.

In de Lodge (wat een luxe en weelde!) ontmoeten we een Nederlands stel waarmee we ’s avonds uit eten gaan. Na de springbok hebben we nu ook gemsbok (Onyx) gegeten, wederom erg lekker en erg veel. Je zou niet zeggen dat er een voedseltekort in Afrika is.