De (Herr)mannetjes in Afrika

Archive for September, 2009

Gezandstraald door de duinen

Vandaag worden de mietjes van de mannen gescheiden. We gaan onder begeleiding van een instructeur de duinen in. Op grote mannen quads dan wel te verstaan. De 250cc quads halen een topsnelheid van 80 km/u en dat is érg hard als je een zandduin afraast!

Uiteraard beginnen we met het uitzoeken van een helm. Een bekend probleem voor Frank. Waar ze op de kartbaan in Nederland nog maatje (letterlijk) ‘mega groot’ voor ‘m hadden, moet hij het hier met XL doen. Uiteindelijk komt er een potje tevoorschijn. Goed, het is niet charmant, maar we kwamen niet om vrouwen te versieren. Bijkomend nadeel van een potje: zandhappen!

De duinen hier zijn niet vergelijkbaar met de duinenpartij in Nederland. Het gaat om een uitgestrekt, woestijnachtig gebied. De quads rijden moeiteloos tientallen meters duin op om vervolgens vertikaal weer naar beneden te scheuren. Al driftend de bocht door beseffen we ons hoe Colin McRae’s leven geweest moet zijn.

Dat er ook gevaren aan verbonden zijn werd tegen het einde pijnlijk duidelijk. Frank raakte vol gas in de vijfde versnelling een iets te zacht zandheuveltje met twee wielen waarop hij met quad en al gelanceerd werd. Niet alleen resulteerde dit in een gezandstraald uiterlijk, tevens leverde dit zijn derde bijna-dood-ervaring op.

Na alle ledematen gecontroleerd te hebben bleek de schade beperkt te zijn tot het volgende lijstje:

• Pijnlijke pols
• Opgezette knie
• Wond op de knie
• Bloedend voorhoofd
• Hoofdpijn
• Algehele stijfheid en pijntjes

Een purple heart is hier wel op zijn plaats. De quad zelf was ook her en der wat verbogen, maar dat blijk je ook weer gewoon recht te kunnen buigen (inclusief het stuur). Het was het allemaal waard!

Deze middag brengen we door in het stadje. Onder andere in een internet cafe, de supermarkt en wat andere winkeltjes.

De maanlanding

Vandaag vertrekken we nog voor 7 uur richting Swakopmund. De snelste weg is zo een 380 km, maar wij gaan via een nationaal park waar we gisteren een vergunning voor gekocht hebben. We zien geen nieuwe dieren, maar we besluiten de dieren die we al zo vaak hebben gezien eens van dichterbij op de foto te zetten. Dat is aardig gelukt!

Ook zijn we nog langs het ‘Moon landscape’ gereden. Dit stuk landschap lijkt op, jawel, een maanlandschap. Geen/nauwelijks vegetatie en een hoop heuvels bestaande uit gesteente. Het ziet er grappig uit, de foto’s hebben nog wel wat bewerking nodig om er een echt maanlandschap van te maken.

Op de één of andere manier is er vandaag –na de vele McRaetjes- wel een klein laagje zand door het hele interieur van de auto verspreid. Ook de camera apparatuur en laptop moesten er aan geloven. Alles werkt nog wel…nóg wel.

Onze eerste indruk van Swakopmund was ‘jeetje, wat een rijkdom’. Ook voor Nederlandse begrippen toch wel grote huizen met moderne, Europese auto’s. Wederom staan om alle huizen grote hekken met schrikdraad. Toch lijkt het met de criminaliteit wel weer mee te vallen. Er zijn alleen ontzettend veel verkopers van beschilderde kastanjes. Zij begrijpen niet dat we na 7 verkopers afgepoeierd te hebben nog steeds niets van die bende willen hebben.

Verder is Swakopmund een leuk stadje. Het ligt direct aan zee (met enorme golven!) en het centrum bevat veel leuke winkeltjes. Tevens zijn er meerdere afhaal pizzeria’s, wat we nog niet eerder in Namibië gezien hadden. We zijn dus voor de pizza gegaan vanavond!

De sossusvlei van dichtbij

De ochtend verloopt niet erg soepel. We moeten niet alleen 20 minuten kruipend rijden om de camping af te komen (alleen gaaf als je géén haast hebt), ook moeten we nog tientallen kilometers rijden voordat we bij de ingang van Sossusvlei aankomen. Om kwart voor 7 staan we uiteindelijk voor de poort, die om 7 uur open gaat. Vervolgens dient iedereen een vergunning te kopen om het park in te mogen. Daarvoor dient een uitgebreid formulier ingevuld te worden door een belangrijk uitziende meneer die lichtelijk analfabeet blijkt te zijn. De zon gaat ondertussen steeds hoger aan de hemel staan.

Eenmaal in het park dien je nog 50 kilometer te rijden (waaronder een stuk door het zand) om bij de juiste duinen aan te komen. Al het gestress verdwijnt als zand door de wind zodra de prachtverlichte, knalrode duinen in zicht komen.

Je kunt enkele duinen ook beklimmen. Je struikelt daarbij wel continu over te dikke Duitsers met de conditie van een rokende Oktoberfestganger. Nadat we deze Duitse obstakels overwonnen hebben lopen we nog een stuk door over de Duitsloze duinen. Het is een zware, maar mooie klim. Helaas zien we het rode contrast in de duinen steeds verder verdwijnen doordat de zon hoger aan de hemel komt te staan.

We besluiten een kortere route naar beneden te nemen. Hoewel de meningen verdeeld zijn is met 7 kilo fotoapparatuur een zandduin afsprinten best effectief.  Vervolgens gaan we bij Sessriem nog even een bratwurst als ontbijt naar binnen werken en wat boodschapjes doen voor de braai van die avond.

Aangekomen bij de campsite maken we nog een (uitgestippelde) wandeling door de omgeving. We dachten de 1,2 kilometer wel even te doen, maar op de kaart stond niet aangegeven dat het om een rotsbeklimming ging. Het resulteerde uiteindelijk in een verbrande kop en twee open botbreuken (zo voelde het in ieder geval).

Op naar de Sossusvlei

Na weer volledig communicatief operationeel geweest te zijn in het internet café gaan we uit eten met twee Duitse dames. Deze nichtjes hebben familie in Windhoek wonen en vertelden ons toch ietwat verontrustende verhalen.  De afgelopen jaren zou de criminaliteit in Namibië enorm toegenomen zijn. Roofovervallen, carjackings en diefstal zijn aan de orde van de dag.

Ons was wel opgevallen dat de guest houses vaak omheind zijn en de guest house in Lüderitz had zelfs ’s nachts een bewaker klaar staan. Wij hebben zelf nog geen problemen ondervonden en zijn daarom ook nog niet echt angstig geweest. Volgens de dames moet je echt ’s avonds niet over straat lopen in Windhoek, iets wat wij wel gedaan hebben (wederom zonder problemen).

Zij vertelden dat ze vanuit de Spar gerend zijn naar de auto omdat ze het idee hadden dat meerdere mensen naar hun tassen zaten te kijken. Wij hebben dezelfde dag boodschappen gedaan, met de camera om de schouder en zijn gewoon zonder problemen terug gelopen naar het guest house.

Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden, we zullen dus wat meer op onze tellen gaan passen, maar niet ten kostte van de vrijheid. De meeste Namibiërs zijn tegen ons erg vriendelijk en geïnteresseerd. Overigens hoorden we vandaag op de radio nog wel een discussie over de toenemende criminaliteit. Het lijkt dus zeker wel te spelen.

Vandaag vertrekken we naar de Sossusvlei in de buurt van het plaatsje Sessriem. Het is de bedoeling dat we bij zonsopgang de rode zandduinen van Sossusvlei op de gevoelige plaat gaan zetten. Met het nummer ‘Jy is de son, jy is de see’ op de radio belooft het een mooie rit te worden.

De campsite ligt enorm afgelegen. We moeten 5 km over onbegaanbare weg en drooggevallen riviertjes ploeteren om er te komen. Op de campsite zijn meerdere wc’s, douches en een soort van burcht waar je windstil kunt braaien. Een prima plek dus. Daarnaast hebben we onze persoonlijke assistent die permanent (en eenzaam en verlaten) naast de campsite woont. Hij steekt het vuur aan voor warm water bij het douchen, doet je afwas en al het andere waar je ‘m bij nodig kan hebben. Handig!

Dolfijnen en een spookstad

We beginnen de dag met een boottocht langs de kust bij Lüderitz. De dolfijnen zwemmen mee met de boot, we komen zeehonden tegen op een rotsblok en eindigen bij pinguins op Halifax eiland. De pinguins hier leven in oude, verlaten huizen. Er woont niemand meer op het eiland, dus de pinguins hebben alle ruimte en rust om de huizen te betrekken.

Na de boottocht vertrekken we richting het nabij gelegen plaatsje ‘Kolmanskop’. Dit is een zogenoemde spookstad. Aan het begin van de 20^e eeuw is dit dorp ontstaan na de eerste vondsten van Diamanten. Het dorpje is uitgegroeid tot een complete gemeenschap met theater, casino, ziekenhuis, slager etcetera. Enkele jaren later waren de hoogtijdagen van de diamantwinning voorbij waardoor het dorpje verlaten werd.

Het dorpje is in deze staat achter gelaten en je kunt alle huizen van binnen en van buiten bekijken. Helaas is het nu wel een toeristische trekpleister (inclusief rondleidingen) waardoor het niet echt een spookstad is. Er staat nauwelijks meubilair of materiaal uit die tijd.

We gebruiken de rest van de middag om Lüderitz te verkennen en dit te typen in een internet café. Morgen gaat de reis weer verder naar Sessriem.

De weg naar Luderitz

Vandaag maken we de lange rit naar het Duitse havenplaatsje Lüderitz. We besluiten de toeristische route te kiezen. Deze zal ons over allerlei gravelwegen in erbarmelijke omstandigheden uiteindelijk in Lüderitz moeten brengen. De route brengt ons door woestenij zover het oogt reikt en nog veel verder. We komen uren lang geen auto’s tegen.

We rijden voor een deel van de route langs de oranjerivier, maar ook door de bergen over smalle bergweggetjes. Uiteindelijk besluiten we de banden van de auto wat leeg te laten lopen voor meer grip. Leeglopen gaat helaas een stuk makkelijker dan met de voetpomp de boel weer aan te vullen…

Ook interessant, we moeten langs het Sperrgebiet, zoals de Duitsers het aan het begin van de 20^e eeuw genoemd hebben. Dit gebied is verboden terrein vanwege de diamantwinning. De Lonely Planet reisgids raadt ten zeerste af dit gebied te betreden ‘or you will be prosecuted (or worse)’. Uiteraard mogen wij wel gewoon over de weg eromheen rijden.

We zien afgegraven bergen en zelfs een diamantstadje. Dit stadje bestaat uit een blok moderne woonhuizen (midden in de woestenij!), een krottenwijkje, wat voorzieningen en lijkt eigendom te zijn van een groot bedrijf of de Namibische overheid.  Hoewel Namibië geen Sierra Leone is als het om de diamantwinning gaat, geeft dit plaatsje toch een naar beeld.

In de Lodge (wat een luxe en weelde!) ontmoeten we een Nederlands stel waarmee we ’s avonds uit eten gaan. Na de springbok hebben we nu ook gemsbok (Onyx) gegeten, wederom erg lekker en erg veel. Je zou niet zeggen dat er een voedseltekort in Afrika is.

De Colin McRaetjes

Half 6 gaat de wekker weer. We vouwen de tent in het donker op en rijden terug naar de Canyon voor een snelle plaat bij zonsopgang. De Canyon kleurt om 7 uur eindelijk mooi rood zodat we wat gevoelige plaatjes kunnen schieten.

We slagen er eindelijk weer eens in om een SMS-spot te vinden.

Na een ijskoude douche vervolgen we onze weg naar Ai-Ais, een andere ingang van de Canyon waar heerlijk gebadderd kan worden in een warmte-bron. De gravelweg er naar toe biedt genoeg mogelijkheden voor enkele Colin McRaetjes. Hij liet het leven bij een helikoptervlucht, wij zijn dan ook bang voor de terugvlucht (sorry mams).

In Ai-Ais lopen we een stukje langs de bijna opgedroogde visrivier voor wat fotootjes. Na de lunch (cheeseburger met friet!) keren we terug naar onze eigen campsite.

Bij de voorbereiding voor de tocht naar Luderitz ontstaat nog een discussie. De kerk in Luderitz is ’s zomers geopend van 17:00-18:00 en ’s winters van 18:00-19:00.

Frank: “is het nu winter of zomer?”
Martin: “winter”
Frank: “het is toch herfst?”
Martin: “nee, lente.”
Frank: “oh, dan is het zomer.”

Op naar de Fish River Canyon

De afgelopen nacht besloot Frank – bij wijze van test – in de auto te slapen. Martin kroop wel het tentje in. Beide heren hebben prima geslapen, dus het lijkt een oplossing te zijn. Om half 6 ging de wekker weer. Na de nodige make-upjes vertrokken we om kwart over 6 richting de Fish River Canyon.

We maken een tussenstop in Keetmanshoop voor de boodschappen. Voor het eerst zien we wat terug van de Afrikaanse armoede. De zwerfkinderen staan in de rij om voor geld of brood op je auto te letten. Het is geen prettig stadje. Nadat de 110 liter tank gevuld is met benzine (allememagies veel),  gaan we weer op pad. Het asfalt laten we achter ons.

Voordat we Keetmanshoop binnen reden was er een speciaal kinderprogramma op de radio te horen. Er werd verteld dat er veel kinderarbeid is op de wereld, ook in Namibië, en dat deze vaak onzichtbaar blijft. In de grondwet van Namibië is opgenomen dat iedereen recht heeft op basisonderwijs. De overheid betaalt het onderwijs indien de ouders dat zelf niet kunnen.

Het is ons de afgelopen dagen al opgevallen dat op de radio veel over Namibië verteld wordt, hoe gaat het economisch, met het sterftecijfer etc. Jammer dat het ten koste gaat van de muziekminuten.

Hoe dichter we de Canyon naderen, hoe meer beesten er in zicht komen. Struisvogels, Onyx, Springbokken en zebra’s alom. Om kwart over 1 komen we aan op de camping. Deze camping lijkt wat minder rustig dan de vorige, er lopen namelijk overal bavianen rond. Angst voor mensen kennen ze niet. Goed op de spullen letten dus!

We besluiten een biertje te drinken en naar de Canyon te rijden. Na de benodigde sightseeing maken we de pasta ter plekke en wachten we op de zonsondergang. De Canyon zelf is zeer indrukwekkend. Het is de grootste na de Grand Canyon in de VS. De zonsondergang lijkt weinig toe te voegen, wellicht ook door de bewolking. We proberen het morgen bij zonsopgang nog eens…

Een rustige dag op de Kalahari

Op zich valt er prima te slapen in de tent, zeker als je moe bent. De ondergrond is wat hard, dus ’s ochtends vroeg wordt je met allerlei pijntjes wakker (noot van de redactie: Frank dus). Daarnaast wiebelt de auto lekker mee als de ander zich omdraait. De stevig dalende temperatuur helpt ook niet om het comfort te verhogen.

Wanneer je ’s ochtends de stoeltjes en tafel opzet wordt het leven weer mooi. Je ontbijtje naar binnen werken terwijl je uitkijkt over de Kalahari, waar de zon langzaamaan naar boven kruipt. Kwetterende vogeltjes maken dit melancholisch tafereel helemaal af.

Vandaag hebben we een rustige dag gehad. Eventjes boodschappen gedaan bij de Spar (35 km verderop) en wat gezwommen in het ijskoude zwembad van de lodge. Tevens hebben we onze eerste Braai (Zuid-Afrikaanse BBQ) genoten. Met wat stenen, een rooster, vlees en droog hout heb je alle basis ingrediënten bij de hand. Voor dit soort momenten kom je naar Afrika!

Het avontuur begint

Het eerste avontuur begint bij de auto verhuur. Reisbureau Namibie Online heeft ons verteld dat er extra kosten bij de autohuur komen kijken (onder andere voor een tweede bestuurder). Zij zijn daarbij vergeten te vermelden dat dit bedrag oploopt tot meer dan 700 euro. Dat leek geen relevante informatie. Ondanks diverse telefoontjes hebben we toch moeten lappen. Jammer.

In Namibië rijdt men links. Gelukkig voor ons zijn wij wel gewend om op de linkerbaan te rijden. De versnellingspook en richtingaanwijzers zitten alleen wel aan de verkeerde kant. Alles went uiteindelijk. We hebben een vrij nieuwe (12.444 km op de teller) wagen meegekregen die prima rijdt. Traag, maar gestaag. Waar de immense omgeving in het begin nog indruk maakt wordt het al snel eentonig. We hebben er dan ook onbewust voor gekozen om 80km om te rijden via een gravelweg (jaja, de kaart was onduidelijk!).

Een geluk bij een ongeluk, langs de gravelweg hebben we wel aardig wat beesten gezien. Springbokken, de befaamde Namibiaanse Woestijneekhoorn (?), Onyx en een struisvogel.

Aangekomen bij de eerste campsite op de Kalahari blijkt dit een lodge te zijn gevuld met een buslading Duitsers. Daarbij zijn drie campsites. Een campsite is in Namibië een afgelegen, klein stenen gebouwtje met daarin een WC, douche en een kraan. Tevens is er een stopcontact om de apparatuur weer aan de prik te kunnen hangen.

We konden nog net mee met onze eerste safari. We zijn de Kalahari over gegaan (inclusief Duitstalige toelichting) en hebben daar bovengenoemde beesten van dichterbij kunnen fotograferen en bekijken (in die volgorde). Tevens hebben we zebra’s en gnoes kunnen aanschouwen. Het tafereel eindigde bij zonsondergang met een Tafel biertje op de top van één van de befaamde rode zandheuvels.

Na bij de lodge gegeten te hebben, moesten we in het donker nog terug naar de campsite lopen. Leuk al die oplichtende oogjes wanneer je de zaklantaarn in de rondte schijnt!