De (Herr)mannetjes in Afrika

Archive for September, 2009

We rijden..

…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden..

Tot we bij de Rhino Sanctuary komen. In dit park van 3400 hectare groot leven 30 neushoorns. Na een lange rit in de auto zien we het niet zo zitten om nog eens het park door te rijden op zoek naar naalden in een hooiberg. Daarnaast zijn de pula’s bijna op, hebben we niet zoveel benzine meer en is het eten ingenomen bij de zoveelste vetinary control checkpoint. Ze zijn in Botswana erg bang voor Mond- en Klauwzeer. Zelfs verpakt supermarkt vlees mag deze controle punten niet voorbij. Een zak chips is ook een prima maaltijd dus.

Moremi Game Reserve

Nadat onze tweede storm is gaan liggen vertrekken we om 6 uur ’s ochtends richting het Moremi Game Reserve.

Botswana is veel minder op toerisme gericht ten opzichte van Namibië. De regels in het park zijn minder streng (je mag niet rond gaan wandelen, maar wel je auto uit bijvoorbeeld), de wegen in het park zijn bar slecht (4×4 only) en er staat nauwelijks bewegwijzering. De kaart die we kochten was nog onduidelijker dan een Franstalige TomTom waarvan het beeld stuk is.

Het echte safarigevoel komt dan ook wel meer bij ons naar boven drijven dan in Etosha We moeten wat meer speuren naar dieren (en de weg terug) maar dat levert dan ook wel memorabele momenten op. Zo zijn we tot twee keer toe op leeuwen gestuit. Deze beesten zijn overdag ongelooflijk lui. Nog te lui om je aandacht te schenken wanneer je op enkele meters afstand je auto tot stilstand brengt..

Nog een bijzonder moment was een bijna-aanrijding met een olifant. De olifant stond direct om een dichtbeboste hoek aan de weg. Gelukkig schrok hij net zo hard als wij en besloot hij zich om te keren en een paar stappen terug te doen. Vervolgens zagen we dat hij deel uitmaakte van een enorme groep olifanten, inclusief enkele kleintjes.  Na wat fotootjes kwam de überpapa op ons af lopen om gedag te zeggen. Asociaal dat we zijn, zijn we maar een stukje door gereden.

Verder hebben we ook nog nijlpaarden en jachtluipaarden aan het ‘gezien’ lijstje toe mogen voegen. Het ‘gegeten’ lijstje loopt dan ook hopeloos achter!

Maun en de bosjesmannen

Bij Ghanzi leeft een groep San Bushmen in een gebied van zo een 36 vierkante kilometers groot. Zij nemen af en toe toeristen als ons mee om hun levensstijl te tonen. De Bosjesmannen zijn op bepaalde vlakken wel met hun tijd mee gegaan. Zo hebben ze geen problemen met geld ontvangen, roken ze graag sigaretten en komen ze nog wel eens in de stad waar ze bier gevoerd krijgen…

Ze vertellen ons een hoop over de verschillende kruiden en plantjes die ze vinden en waar ze voor dienen. Voor ons zijn alle kale woestijnplanten hetzelfde, maar er blijkt toch nog een hoop verschillend materiaal uit de grond eronder te komen. Erg interessant!

Daarna rijden we door naar Maun. Van hieruit kunnen we met een kano over de Okavango delta varen of het Moremi Game Park in om alsnog de leeuwen te zien. Helaas kost beide opties een hele dag, dus we kunnen er maar één doen. We gaan morgen dus voor de game safari. Een goede reden om nog een keer terug te komen in Botswana!

Helaas bleek de credit card faciliteiten van de grote safari-meneer niet te werken en pikken de lokale ATM’s onze pinpasjes niet. We gaan uiteindelijk dus niet met een safari mee, maar rijden gewoon zelf door het park.

De grens over

Ook in Botswana lopen de koeien, geiten en ezels over de snelweg (=120 km/u). Ook in Botswana lopen in de middle of nowhere mensen langs de snelweg. Ook in Botswana kun je politiecontrole posten verwachten midden op de snelweg. Ook in Botswana zijn de (asfalt)wegen van prima kwaliteit. Ook in Botswana viert de bureaucratie hoogtijdagen.

Wel zien we hier een stuk meer groen. Tevens is Botswana een rijker land. In de jaren 70 is met de ontdekking van diamanten een hoop geld verdiend. De overheid heeft dit geïnvesteerd in onderwijs en infrastructuur waardoor de economie ontzettend hard gegroeid is (en dat nog steeds doet). Er dreigt wel een groot gevaar voor de Botswaanse economie: HIV.

Maar liefst 40% van de bevolking is met HIV besmet (tegenover 25%  voor Namibië overigens). De gemiddelde levensverwachting is 33 jaar. De Botswaanse overheid stelt daarom als enig Afrikaans land aidsremmers gratis ter beschikking voor haar bewoners. Tevens is het land vol behangen met promotie van condoomgebruik. Deze zijn overal gratis te krijgen. We kunnen dus nog wat souvenirs inslaan.

Op onze bestemming in Ghanzi zijn we wat rond gaan lopen. Al snel wordt duidelijk dat (blanke) toeristen hier veel minder gewoon zijn dan in Namibië. We worden overal nagestaard en er wordt veel naar ons gezwaaid en gelachen. De kinderen vinden ons maar ‘zweten’. Zo een groot wit kanon op je camera helpt dan ook niet om onopvallend te blijven. Rare jongens, die blanken.

’s Avonds komen we nog in contact met Claire, een Botswaanse vrouw. We wisselen een hoop culturele verschillen uit en discussiëren over alle belangrijke zaken in het leven. Dat wil wel na twee flessen wijn.

PS. Martin is vandaag jarig. Zie foto’s voor onze groteske viering.

Terug naar de Kalahari

15 kilometer voor de grens met Botswana overnachten we vandaag nog op de Kalahari. De rit is zo een 230 kilometer, maar we besluiten een ommetje te maken. We willen langs bij een dierenopvang waar voornamelijk cheeta’s gehouden worden. Deze opvang staat niet op de kaart en wordt alleen kort in de Lonely Planet gids genoemd. Frank zag de enorme omweg dan ook niet zitten, maar had ook geen beter alternatief…

Uiteindelijk weten we de opvang te vinden maar lijkt het alleen een relatief klein wit gebouw te zijn met een groot dicht hek er omheen. We kunnen geen contact krijgen. We rijden dus maar weer weg. De uiteindelijke rit heeft zo een 500 kilometers geduurd, maar we zijn uiteindelijk goed terecht gekomen.

Op de camping hebben we nog wel een nieuw beest aan de ‘gezien’ lijst toe kunnen voegen: de reuze sprinkhaan. Deze 10 centimeter grote sprinkhaan hield ons gezelschap in de wc/douche ruimte, samen met een hoop andere 6 en 8 potige monsters. Aan de ‘gegeten’ lijst moeten deze nog toegevoegd worden.

Een dagje Windhoek

Vandaag hoefden we maar 230 kilometer af te leggen richting Windhoek. Oftewel nog geen 3,5 Den Haag-Utrechtjes (daar rekenen we tegenwoordig in). We waren dan ook al om half 11 in de guest house. Het links rijden in de stad gaat tegenwoordig ook een stuk soepeler, ondanks de chaotische rijstijl van vele Namibiërs.

We hebben vandaag souveniers ingeslagen voor iedereen die dit niet leest, geld gepind, Botswaans geld ingeslagen en wat andere huishoudelijke bezigheden gebezigd. Het springbokje en de struisvogel hebben ook weer prima gesmaakt. Uiteraard zijn we ook online weer actief geweest om up-to-date te blijven. Een rustig dagje dus.

Morgen vertrekken we richting de grens van Botswana. Vlak voor de grens overnachten we nog.

Overigens willen we iedereen bedanken voor de reacties. We lezen alles, we hebben alleen niet altijd de tijd/mogelijkheden om overal op te reageren. Verder kregen we wat ongeruste smsjes over de toestand van Frank. Bij deze dus: het gaat prima. Vandaag glibberden de biertjes er weer als vanouds in. We moeten tenslotte hier wel een Afrikaans ‘eiwitbuikje’ kweken.

Vergeet overigens ook niet de nieuwe foto’s te bekijken op de fotopagina!

Klassieke onweer

We zeggen meneer de leeuw definitief gedag en vertrekken vandaag naar Waterberg plateau. Een nationaal park (met camping) waar nog wat uniek wild te vinden zou moeten zijn. Je kunt er vooral prima wandelen. Voor ons is Waterberg plateau vooral een tussenstop voor de reis naar Windhoek.

Aangekomen bij Waterberg plateau gaat Martin een wandeling maken en blijft Frank bij de auto. Hij voelt zich niet helemaal ok en het lijkt achteraf gezien een simpele uitdroging te zijn. Mochten we er naast zitten dan komt het volgende bericht vanuit het Windhoek ziekenhuis.

Terwijl we staan te koken begint het ineens toch wel erg snel donker te worden. Dat de zon snel onder gaat in Namibië weten we, maar dit was iets té snel. We waren al vergeten hoe regen aanvoelt, maar we zijn er ondertussen wel weer aan herinnerd.

Op het moment van schrijven is het al een uur lang aan het stortregenen en wordt de lucht regelmatig verlicht door onweerflitsen. De autoradio speelt klassieke muziek om het geheel af te maken. Een spectaculair schouwspel zo tussen de bergen!

Latere toevoeging: uiteindelijk heeft het de hele nacht geregend en hebben zowel Frank als Martin in de auto geslapen. De tent uitklappen met dit weer leek ons niet handig…

Etosha

Van 21 tot en met 24 september verbleven we op drie verschillende campings in Etosha. Etosha is één van de grootste en beest-dicht-bevolkste parken van Afrika. De grote 5 zijn hier te vinden tesamen met nog vele andere zoogdieren, gevogelte en reptielen. Het bijzondere aan het park is dat je er met de 4×4 zelf doorheen kunt rijden. Je mag alleen op de gebaande wegen rijden en absoluut niet uit je auto komen. Voor je eigen veiligheid voornamelijk, maar ook voor de veiligheid en rust van de dieren.

De wegen leiden naar verschillende drinkplaatsen waar je de meeste kans van slagen hebt tot een ontmoeting met het dierenrijk. In tegenstelling tot eerdere ontmoetingen met dieren merken we al snel dat in Etosha de beesten wat meer aan de auto’s gewend zijn. Ze blijven argwanend maar komen opvallend dicht in de buurt van je auto.

Het park stikt, net als de rest van het land, van de springbokken en gemsbokken. Ook zijn er erg veel duikers te vinden. Onze eerste bijzondere ontmoeting is met drie giraffes. We komen bij een eindpunt aan waar we een kort rondje maken als Frank plotseling roept ‘Huh een giraffe?!’. Het enorme gevaarte staat 10 meter van onze auto vandaan. Niet veel later zien we ook zijn twee vriendjes.

Verdere bijzondere ontmoetingen hebben we gehad met nog veel meer giraffen, met olifanten (die we tot enkele meters konden naderen!) en erg in de verte de familie leeuw. Meneer en mevrouw de leeuw deden zich te goed aan een lapje zebra. Helaas was dit bijzondere tafereel te ver weg voor mooie foto’s. Ook hebben we een adelaar van een hapje mol zien smikkelen ende smullen.

Je mag na zonsondergang (en voor zonsopgang) het park niet meer in. Vanaf de verschillende campings zijn gelukkig wel plekken ingericht waar je rustig (en in stilte) naar een waterbron kunt kijken. ’s Avonds komen sommige beesten (zoals leeuwen) pas echt tot leven. Je moet af en toe geduldig zijn, maar soms levert het meerdere neushoorns, een olifant en enkele giraffen op.

Al met al is het erg speciaal om deze dierentuin dieren eens in hun natuurlijke habitat te mogen aanschouwen. Ze maken veel meer indruk en de angst waarin de dieren leven is veel beter voelbaar. Het is niet alleen het type dier, maar ook de hoeveelheid die indruk weet te maken. Bij sommige drinkplaatsen staat het vol met zebra’s, duikers, springbokken, giraffen en olifanten. Enig minpuntje is dat we helaas geen leeuwen in vol ornaat hebben mogen aanschouwen. Van vele andere toeristen begrepen we dat die toch wel regelmatig te zien zijn geweest.

Op naar Etosha

We beginnen met een status van de verwondingen. Martin heeft er een wespensteek bij, maar zijn hoofd is niet opgezwollen. Frank heeft nog steeds twee purple heart-waardige sneeën op zijn voorhoofd en de spieren doen ook nog erg pijn. De hoofdpijn is eindelijk weg!

Vandaag gaat de rit naar het nationale park Etosha. Hier kunnen we eindelijk de big five in het wild gaan zien.

Op de weg er naar toe komen we weer veel verkopers van ‘handcrafts’ tegen. Zij staan in vreemde klederdracht langs de weg te zwaaien voor aandacht en proberen je vervolgens stenen e.d. te verkopen. De krotten waar deze mensen in leven staan een stuk verderop in het landschap. Namibië is relatief rijk, maar er is ook nog genoeg armoede te vinden helaas.

Na onze gegevens (naam, adres, kentekenplaten, handtekening en wat ze nog meer bedenken) vijfmaal achter gelaten te hebben zijn we eindelijk veilig geregistreerd in Etosha. De inefficiënte bureaucratie viert hoogtijdagen in Namibië.

De Total Body Workout

Het is zondag, vertrekdag. De rit brengt ons naar de richting van Twyfelfontein waar we één nachtje kamperen. Bij het opstaan wordt het voor Frank al snel duidelijk dat hij gisteren een total body workout heeft ondergaan. Naast de hoofdpijn –die nog steeds niet helemaal over is- brengt iedere spier in zijn lijf een zeurende pijn voort.

Die uren in de sportschool zijn dus totaal overbodig mensen! Het is vele malen effectiever om met 80 km/u met je gezicht op het zand te klappen. Iedere spier in je lijf (inclusief je gezicht!) wordt uitgebreid getraind.

Onderweg bekijken we de Twyfelfontein en nog wat andere, niet noemenswaardige, sights. Een fontein is in het Afrikaans een waterbron. De bron is er niet meer, maar het is ooit een bron geweest waar vele dieren en Bosjesmannen op af kwamen. Deze Bosjesmannen hebben in het verleden wat krassen gemaakt in stenen. Hiervan zijn er nu zo een 2000 stuks zichtbaar. Wij hebben onder begeleiding van een gids een aantal rotstekeningen bekeken. Interessant, maar niet al te bijzonder verder.

Het eerste wat in deze regio opvalt: de verschrikkelijke, onverdraagzame, pest-pokke-takke-hitte! Het is hier 42 graden. Ondanks het droge klimaat gutst het lichaamsvocht van onze voorhoofden, eigenlijk voor het eerst sinds we in Afrika zijn. Tot nu toe is het prima uit te houden dankzij een koel briesje en de wat lagere temperatuur. Het lijkt er op dat we nu echt in de hitte terecht komen!

Mocht je nog van plan zijn naar Afrika te gaan dan hebben we nog een goede voedseltip/afrader: koop geen voorgesneden/voorgestampt/voorgekookt/ingeblikt/kant-en-klaar voedsel. De groente is smaakloos en drassig en de aardappelschijfjes (van McCain!) die we vandaag hadden zijn moeilijk te omschrijven. Het had de kleur van de groene derrie uit een gemiddelde neus, het vormsel van gebakken banaan waarvan de houdbaarheidsdatum enkele weken verstreken was en de smaak van…tja, alles behalve aardappel.