We zijn weer terug in Nederland. De vlucht is goed verlopen en de wasmachine draait weer op volle toeren. Na 4 weken is het toch wel weer fijn om thuis te zijn. Helaas is bijkomen geen optie, beide Herrmannetjes mogen maandag weer aan de slag.
We kunnen wel terugkijken op een geweldige vakantie. Namibië, maar ook Botswana en Zuid-Afrika zijn prachtige landen. Dierentuin dieren in het wild meemaken is erg bijzonder, maar zeker niet het enige wat deze landen te bieden hebben. Het rondtrekken met een auto geeft je enorm veel vrijheid. We hebben uiteindelijk 7500 km afgelegd in 26 dagen tijd. Je wordt het af en toe zat, maar het was de moeite meer dan waard. Hier en daar kwamen al complimenten binnen over de foto’s, maar het wordt in deze landen je als fotograaf ook niet erg moeilijk gemaakt…
De komende dagen zal Frank nog alle foto’s gaan selecteren, verwerken, bewerken en proberen te publiceren. Voor nu zijn de wat vlug bewerkte foto’s op deze blog ook weer up-to-date. We kwamen er gisteren achter dat een aantal foto’s van Luderitz mistten, die staan er nu ook tussen.
Dank voor het lezen en alle reacties!
Comments Off
October 2nd, 2009 Posted 16:53
Voor de laatste maal worden we gewekt door kwetterende vogels en met het zicht op grazende zebra’s. Vanaf morgen worden we weer wakker met de stadse geluiden waar wij op gebouwd zijn. Vandaag rijden we naar het vliegveld van Johannesburg om ’s avonds een nachtvlucht naar Amsterdam te genieten.
Zonder kaart (waarom verkopen ze die nergens in Zuid-Afrika?) en op goed geluk gaan we op pad. Hoewel de bewegwijzering nog wel te wensen over laat (alleen de eindpunten van wegen worden genoemd) weten we in Johannesburg aan te komen. Uiteindelijk vinden we ‘het’ vliegveld. Tot we alleen cessna’s zagen staan…
Na een rondvraag bleek dat we toch wat verderop moesten zijn voor het internationale vliegveld. We gaan dus weer de levensgevaarlijke snelweg van Johannesburg op. We hebben het overleefd! Om twee uur (7 uur na vertrek) komen we aan op het vliegveld. We volgen de ‘rental car delivery’ bordjes en de beveiligingsman aldaar heeft nog nooit van verhuurbedrijf ‘Asco’ gehoord. “Als ik het niet ken, dan hebben ze hier zeker geen kantoor”, weet hij ons te verzekeren.
Daar sta je dan, op een groot vliegveld in een onbekende en gevaarlijk gewaande stad. Na wat telefoontjes met de IQ-loze dames van Asco (ja echt, dat hebben ze weten te bewijzen) geven ze aan dat we de auto om 5 uur af moeten geven bij een mannetje. Ze hebben inderdaad geen afgeefpunt in Johannesburg.
Toen wij de auto gingen halen hebben we nadrukkelijk gevraagd waar we de auto af moesten leveren. Dit was gewoon bij een Asco afleverpunt volgens de dames. Nu bleek dat dus niet zo te zijn. Verder dachten ze dat afspreken op een vliegveld voldoende informatie zou zijn. Goed, we kunnen het ze niet helemaal kwalijk nemen. Waarschijnlijk zijn de dames nooit buiten Windhoek, laat staan Namibië geweest. Zij hebben geen idee hoe een vliegveld als Johannesburg (vergelijkbaar met Schiphol) er uit ziet.
Na meerdere telefoontjes weten we om 6 uur eindelijk de auto bij de juiste mannen af te leveren in de parkeergarage van het vliegveld. Om half 12 ’s avonds vertrekt ons vliegtuig…genoeg tijd te overbruggen dus.
Goed, genoeg gezeurd. De vakantie is helaas over…
Comments Off
October 1st, 2009 Posted 16:48
In tegenstelling tot Namibië en Botswana hoef je bij de grens van Zuid-Afrika geen geld af te rekenen om het land in te mogen. Doordat dit verdorven land bol staat van corruptie en criminaliteit moeten we toch iemand maar even 2 rand toeschuiven. Het bedrag stelt niets voor, maar het druist tegen alle principes in. “Corrupt k*tland” is de eerste gedachte bij Zuid-Afrika. Zo kom je nooit van je imago af.
Tel daarbij op alle verhalen over politie-aanhoudingen die geen politie blijken te zijn, carjackings, berovingen en moorden en je voelt je niet welkom in Zuid-Afrika. Vooral in de grote steden zou het een ramp moeten zijn. Mocht een agent je aanhouden, schuif dan gerust 20 rand toe en zeg dat dit alles is wat je hebt. Zo kom je er het goedkoopst van af.
Uiteindelijk moet je alles wel in perspectief blijven zien. Het gebeurt helaas (te veel ook), maar het is niet dat je op iedere hoek van de straat beroofd wordt.
We overnachten in Marakele National Park. Doordat we een onduidelijke routebeschrijving en geen kaart gekregen hebben wordt het nog een aardige zoektocht. Uiteindelijk komen we om een uur of 4 in het park. Helaas heeft het geen nut meer om het park zelf te bezoeken.
Over de camping wil nog wel eens een verdwaalde struisvogel zijn benen strekken. Van dichtbij zijn ze toch wel érg groot. Daarnaast kijkt de camping uit op een drinkplas, dus we zien ook nog enkele zebra’s en antilopes.
Comments Off
September 30th, 2009 Posted 16:45
…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden…en rijden..
Tot we bij de Rhino Sanctuary komen. In dit park van 3400 hectare groot leven 30 neushoorns. Na een lange rit in de auto zien we het niet zo zitten om nog eens het park door te rijden op zoek naar naalden in een hooiberg. Daarnaast zijn de pula’s bijna op, hebben we niet zoveel benzine meer en is het eten ingenomen bij de zoveelste vetinary control checkpoint. Ze zijn in Botswana erg bang voor Mond- en Klauwzeer. Zelfs verpakt supermarkt vlees mag deze controle punten niet voorbij. Een zak chips is ook een prima maaltijd dus.
Comments Off
September 28th, 2009 Posted 16:44
Nadat onze tweede storm is gaan liggen vertrekken we om 6 uur ’s ochtends richting het Moremi Game Reserve.
Botswana is veel minder op toerisme gericht ten opzichte van Namibië. De regels in het park zijn minder streng (je mag niet rond gaan wandelen, maar wel je auto uit bijvoorbeeld), de wegen in het park zijn bar slecht (4×4 only) en er staat nauwelijks bewegwijzering. De kaart die we kochten was nog onduidelijker dan een Franstalige TomTom waarvan het beeld stuk is.
Het echte safarigevoel komt dan ook wel meer bij ons naar boven drijven dan in Etosha We moeten wat meer speuren naar dieren (en de weg terug) maar dat levert dan ook wel memorabele momenten op. Zo zijn we tot twee keer toe op leeuwen gestuit. Deze beesten zijn overdag ongelooflijk lui. Nog te lui om je aandacht te schenken wanneer je op enkele meters afstand je auto tot stilstand brengt..
Nog een bijzonder moment was een bijna-aanrijding met een olifant. De olifant stond direct om een dichtbeboste hoek aan de weg. Gelukkig schrok hij net zo hard als wij en besloot hij zich om te keren en een paar stappen terug te doen. Vervolgens zagen we dat hij deel uitmaakte van een enorme groep olifanten, inclusief enkele kleintjes. Na wat fotootjes kwam de überpapa op ons af lopen om gedag te zeggen. Asociaal dat we zijn, zijn we maar een stukje door gereden.
Verder hebben we ook nog nijlpaarden en jachtluipaarden aan het ‘gezien’ lijstje toe mogen voegen. Het ‘gegeten’ lijstje loopt dan ook hopeloos achter!
Comments Off
September 28th, 2009 Posted 16:42
Bij Ghanzi leeft een groep San Bushmen in een gebied van zo een 36 vierkante kilometers groot. Zij nemen af en toe toeristen als ons mee om hun levensstijl te tonen. De Bosjesmannen zijn op bepaalde vlakken wel met hun tijd mee gegaan. Zo hebben ze geen problemen met geld ontvangen, roken ze graag sigaretten en komen ze nog wel eens in de stad waar ze bier gevoerd krijgen…
Ze vertellen ons een hoop over de verschillende kruiden en plantjes die ze vinden en waar ze voor dienen. Voor ons zijn alle kale woestijnplanten hetzelfde, maar er blijkt toch nog een hoop verschillend materiaal uit de grond eronder te komen. Erg interessant!
Daarna rijden we door naar Maun. Van hieruit kunnen we met een kano over de Okavango delta varen of het Moremi Game Park in om alsnog de leeuwen te zien. Helaas kost beide opties een hele dag, dus we kunnen er maar één doen. We gaan morgen dus voor de game safari. Een goede reden om nog een keer terug te komen in Botswana!
Helaas bleek de credit card faciliteiten van de grote safari-meneer niet te werken en pikken de lokale ATM’s onze pinpasjes niet. We gaan uiteindelijk dus niet met een safari mee, maar rijden gewoon zelf door het park.
Comments Off
September 27th, 2009 Posted 16:37
Ook in Botswana lopen de koeien, geiten en ezels over de snelweg (=120 km/u). Ook in Botswana lopen in de middle of nowhere mensen langs de snelweg. Ook in Botswana kun je politiecontrole posten verwachten midden op de snelweg. Ook in Botswana zijn de (asfalt)wegen van prima kwaliteit. Ook in Botswana viert de bureaucratie hoogtijdagen.
Wel zien we hier een stuk meer groen. Tevens is Botswana een rijker land. In de jaren 70 is met de ontdekking van diamanten een hoop geld verdiend. De overheid heeft dit geïnvesteerd in onderwijs en infrastructuur waardoor de economie ontzettend hard gegroeid is (en dat nog steeds doet). Er dreigt wel een groot gevaar voor de Botswaanse economie: HIV.
Maar liefst 40% van de bevolking is met HIV besmet (tegenover 25% voor Namibië overigens). De gemiddelde levensverwachting is 33 jaar. De Botswaanse overheid stelt daarom als enig Afrikaans land aidsremmers gratis ter beschikking voor haar bewoners. Tevens is het land vol behangen met promotie van condoomgebruik. Deze zijn overal gratis te krijgen. We kunnen dus nog wat souvenirs inslaan.
Op onze bestemming in Ghanzi zijn we wat rond gaan lopen. Al snel wordt duidelijk dat (blanke) toeristen hier veel minder gewoon zijn dan in Namibië. We worden overal nagestaard en er wordt veel naar ons gezwaaid en gelachen. De kinderen vinden ons maar ‘zweten’. Zo een groot wit kanon op je camera helpt dan ook niet om onopvallend te blijven. Rare jongens, die blanken.
’s Avonds komen we nog in contact met Claire, een Botswaanse vrouw. We wisselen een hoop culturele verschillen uit en discussiëren over alle belangrijke zaken in het leven. Dat wil wel na twee flessen wijn.
PS. Martin is vandaag jarig. Zie foto’s voor onze groteske viering.
Comments Off
September 26th, 2009 Posted 16:32
15 kilometer voor de grens met Botswana overnachten we vandaag nog op de Kalahari. De rit is zo een 230 kilometer, maar we besluiten een ommetje te maken. We willen langs bij een dierenopvang waar voornamelijk cheeta’s gehouden worden. Deze opvang staat niet op de kaart en wordt alleen kort in de Lonely Planet gids genoemd. Frank zag de enorme omweg dan ook niet zitten, maar had ook geen beter alternatief…
Uiteindelijk weten we de opvang te vinden maar lijkt het alleen een relatief klein wit gebouw te zijn met een groot dicht hek er omheen. We kunnen geen contact krijgen. We rijden dus maar weer weg. De uiteindelijke rit heeft zo een 500 kilometers geduurd, maar we zijn uiteindelijk goed terecht gekomen.
Op de camping hebben we nog wel een nieuw beest aan de ‘gezien’ lijst toe kunnen voegen: de reuze sprinkhaan. Deze 10 centimeter grote sprinkhaan hield ons gezelschap in de wc/douche ruimte, samen met een hoop andere 6 en 8 potige monsters. Aan de ‘gegeten’ lijst moeten deze nog toegevoegd worden.
Vandaag hoefden we maar 230 kilometer af te leggen richting Windhoek. Oftewel nog geen 3,5 Den Haag-Utrechtjes (daar rekenen we tegenwoordig in). We waren dan ook al om half 11 in de guest house. Het links rijden in de stad gaat tegenwoordig ook een stuk soepeler, ondanks de chaotische rijstijl van vele Namibiërs.
We hebben vandaag souveniers ingeslagen voor iedereen die dit niet leest, geld gepind, Botswaans geld ingeslagen en wat andere huishoudelijke bezigheden gebezigd. Het springbokje en de struisvogel hebben ook weer prima gesmaakt. Uiteraard zijn we ook online weer actief geweest om up-to-date te blijven. Een rustig dagje dus.
Morgen vertrekken we richting de grens van Botswana. Vlak voor de grens overnachten we nog.
Overigens willen we iedereen bedanken voor de reacties. We lezen alles, we hebben alleen niet altijd de tijd/mogelijkheden om overal op te reageren. Verder kregen we wat ongeruste smsjes over de toestand van Frank. Bij deze dus: het gaat prima. Vandaag glibberden de biertjes er weer als vanouds in. We moeten tenslotte hier wel een Afrikaans ‘eiwitbuikje’ kweken.
Vergeet overigens ook niet de nieuwe foto’s te bekijken op de fotopagina!
We zeggen meneer de leeuw definitief gedag en vertrekken vandaag naar Waterberg plateau. Een nationaal park (met camping) waar nog wat uniek wild te vinden zou moeten zijn. Je kunt er vooral prima wandelen. Voor ons is Waterberg plateau vooral een tussenstop voor de reis naar Windhoek.
Aangekomen bij Waterberg plateau gaat Martin een wandeling maken en blijft Frank bij de auto. Hij voelt zich niet helemaal ok en het lijkt achteraf gezien een simpele uitdroging te zijn. Mochten we er naast zitten dan komt het volgende bericht vanuit het Windhoek ziekenhuis.
Terwijl we staan te koken begint het ineens toch wel erg snel donker te worden. Dat de zon snel onder gaat in Namibië weten we, maar dit was iets té snel. We waren al vergeten hoe regen aanvoelt, maar we zijn er ondertussen wel weer aan herinnerd.
Op het moment van schrijven is het al een uur lang aan het stortregenen en wordt de lucht regelmatig verlicht door onweerflitsen. De autoradio speelt klassieke muziek om het geheel af te maken. Een spectaculair schouwspel zo tussen de bergen!
Latere toevoeging: uiteindelijk heeft het de hele nacht geregend en hebben zowel Frank als Martin in de auto geslapen. De tent uitklappen met dit weer leek ons niet handig…
